Comeback

Gisteren moest ik toevallig denken aan de film Look Who’s Talking met John Travolta. En vandaag hoorde ik het liedje ‘You’re the one that I want’ van de soundtrack van de film Grease op de radio. Dus toen heb ik het geluid lekker keihard gedraaid en kreeg ik kippenvel!

In Look Who’s Talking zat een scene waarin een hysterische Kirstie Alley uitriep hoe zeer het doet als je een meloen duwt door een ruimte die groot genoeg is voor een citroen. Ze had het over de geboorte van haar zoon Mikey (met de stem van Bruce Willis). Ik moest er aan denken, vanwege mijn pukkels. Sinds ik ziek ben, kan ik soms de meest vreselijke plekken in mijn gezicht of op andere lokaties hebben. De huid van de mens is flexibel en kan een bultje zo groot als een speldenknop best hebben. Maar iets met de afmetingen van een erwt is problematischer. Een grote erwt, welteverstaan.
Niet een van mijn meest glorieuze dingen, geef ik toe. Maar wees blij dat ik niet vertel over de koortsblaasjes van afgelopen week. Een half neusgat zat er vol mee. Ik heb er zinkzalf op gesmeerd, waardoor ik eruit zag als iemand met een serieuze coke-verslaving. Klagen over een pijnlijke pukkel, wie doet dat? Dit deed zoveel meer zeer.
Vanaf het eerste moment dat ik de film Grease – als kind in een buurthuis zag – was ik verliefd op John Travolta. En stel je voor hoe blij ik was, toen ik ontdekte dat mijn ouders de elpee hiervan hadden. Ik heb het al die tijd bewaard en ligt tot op de dag van vandaag op zolder.
John Travolta wordt wel de Koning van de Comeback genoemd. Hij brak door met de films Saturday Night Fever en Grease en zijn carrière werd jaren later nieuw leven ingeblazen door van het doek te spatten in Look Who’s Talking. Daarna leek hij compleet vergeten, maar met Quentin Tarantino’s Pulp Fiction was hij terug in the spotlights.
Ik heb ook ooit een comeback gemaakt ergens tijdens mijn ziek zijn. Tenminste dat dacht ik. In de veronderstelling dat ik op de goede weg terug was, zag het eruit alsof dingen langzaamaan beter gingen. Maar van volledige genezing was geen sprake. En geleidelijk deed ik meer stapjes terug om weer op de bank te belanden. Met andere woorden: op het ongezonde spoor van bijster.

Terugdenkend aan mijn jeugdheld, blijf ik hoop hebben op onverwachte dingen in een mensenleven. Zou het kunnen dat we allebei nog een comeback maken? Het zou geweldig zijn als hij weer schittert in een onvergetelijke film. En het zou helemaal mooi zijn als ik in een bioscoopstoeltje naar Travolta op het witte doek kan kijken.
Zijn beste films zijn die waarin tenminste één dansscene zit. En als dat het geval is, dan is de kans groot dat ik de soundtrack zal willen kopen. Maar nu ga ik eerst op zoek naar die van Grease. En terwijl ik de trap op loop, zing ik: ‘You’re the one that I want. You. Are. The. One. I. Want. O,o, ooooh. Honey.’

Op de hoogte blijven kan door je eigen email adres in te vullen op de contact pagina. Je ontvangt dan bij elke nieuw item een email toegestuurd.

This post is also available in: Engels

This entry was posted in Laat Me vertellen. Bookmark the permalink.

2 Responses to Comeback

  1. Hilde Devos says:

    Ik hoop van harte dat je gauw weer een come back mag beleven, Fleur! Never give up dreaming!! Speciaal voor jou: We go together like – rama lama lama ke ding a de dinga a dong – remembered for ever like – shoo bop shoo wadda wadda yipitty boom de boom :-)) Shake what your mama gave ya!! X

  2. Ria says:

    hoi Fleur,

    Heerlijk ,terug in de tijd,
    ik heb weer genoten van je verhaal
    mijn dochter,ik geloof dat ze 11/12 was ,
    was ook verliefd op Travolta,ze had een draagbaar platen draai jertje,
    draaide dag en nacht You Are de one that I want,
    Ik zelf was toen verliefd op Meatloff , met Parredys by the desbordt light.

    ”Never give up the hope” (doen we niet hoor)
    lieve groetjes
    petraroos

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.